bouillabaisse

 Als ik terugkijk op de vertraagde vliegreis, ging het eerder over een ongemakje, daartegenover de weer-vlucht was een fluitje van…..300€.  

Bij het boeken van low cost vluchten moet men zeer goed uitgeslapen zijn om tussen de regels niet in de opgezette valkuil te tuimelen. Laat je èèn, of onlangs in ons geval twee vluchten vallen, dan kraait daar geen haan naar, pure winst. Gecompliceerder wordt het als de helft van een goedkoop ticket opgenomen wordt. (Bijkomende informatie: het gaat over Brussel airlines, of het ook bij Ryanair wordt toegepast is een vraagteken)

P had een poos geleden voor ons beide “une vol, aller retour pas cher”  bij Brussels airlines geboekt. De korte inhoud van de reden voor de vervroegde enkel reis ( Rayanair ) naar België staat elders al beschreven. 

In Zaventem kreeg enkel p zijn ticket door de scan gekeurd dat van mij bleef dwars liggen. Aan de balie wisten ze er ook geen raad mee dus werden we doorgestuurd naar een instantie iets verder op.

* ah meneer dit is een promo ticket, alleen geldig voor heen en weer, ik zal eens kijken wat ik voor u kan doen, op het eerste zicht is de vlucht vol geboekt*

Als kerstgeschenk werd mij een gsm opgedrongen, mijn hand zocht naar het ding om iemand te vragen mij te komen halen ( Nuttig geschenk!)

Ondertussen was het heerschap druk bezig zijn pc te martelen, en vondt zowaar een B flex economy zetel voor mij. Moest ik vereerd zijn vroeg ik mij af, nadat hij langs zijn neus weg zei * 300€ is een gunstprijs, normaal gaat ie weg aan 600€ * Ik nam dus plaats in die bevoorrechte positie op de 2de rij kreeg ” De Morgen ” als tijdverdrijf, een flesje water en een plastiek bakje met onvreetbaar voer waarvoor trouwens veel te laat was.  Dat noem ik nu eens boerenbedrog .

 Als het verlies opgaat in het leven van alledag voel ik, ondanks de pijn en de weerzin om rotstreken, toch de drang om de draad weer op te nemen : het zoet- zuur bestaan. Zuur wegens de moeilijke omstandigheden , zoet omdat er ginder toch altijd iets te grappen valt . Lena was daarin grotesk. De eerste week leefde ik teruggetrokken in het huishouden van mijn dochter - andere visites had ik sowieso niet gepland - tussen de (on)redelijke levensbeschouwingen van een adolecent en de grote mensenpraat van een kleuter.

* Moeke maak die puzzel niet kapot, anders word ik boos en voordrietig, ik heb veel emoties!* Dat woord kan haar onmogelijk zijn ontgaan, maar het in een gepaste zin inlassen getuigd van een levende verbeelding.

In de laatste week voor het kerstverlof  had Marc, Amber en mij, betrokken bij de activiteiten in zijn school, een prettig voorstel om het isolement de rug toe te draaien. In het weekend 3 opeenvolgende dagen overmatig voedsel: vrijdag met Marc, Sven en p naar een Italiaans resto met een on-Italiaanse naam ” Het centrum” . Op 24 december een opgesplitse dag met een crematie en de preparatie voor een volgende volproppen. De volgende dag een 2de grote schrans bijeenkomst met een nieuw gezicht erbij. Allemaal erg gezellig en vrolijk, tenminste het verzet de zinnen. Maandagavond beperkte we de groep tot degene waar we zelf voor gezorgd hebben en ploeterden 9 paar propere schoenen over de modderige paadjes van oud Bokrijk. Lena was behoorlijk opgewonden door die nachtelijke uitstap. Nog maar net uit de auto en ze was al verrukt door een paar lichtjes in de kale platanen.  Bij de molen riep ze uit ‘kijk daar het reuzenrad maar er hangen nog geen zeteltjes aan!’ Vuurkorven om niet verkleumen , de smid die een paard een hoefijzer bevestigd, een snoepwinkel met lekkernijen uit onze kindertijd, houten spelen van het vroegere café vermaak en eettentjes met van pannenkoeken tot BBQ en alles wat daar tussen ligt. Geslaagde avond, echt waar.

De laaste avond: een nog kleinere kring - zus, schoonbroer, broer, mijn man en ik - zitten royaal te genieten in het verfijnde retaurant Ducal , op uitnodiging van Gido. Tof, zèèr lekker en fijn weer eens onder ons te zijn.

s’Anderendaags rijden we het katastroofke tegemoet en komen laat, héél laat thuis.

Je zou verwachten dat na vele dagen tranendal het overtollige lichaamsvocht zich gaat gedragen, niets is minder waar, ik verbleef namelijk 18 dagen in België waar het vocht je merg tot op de botten aantast. Hoesten, proesten , niesbuien waardoor ik de omgeving van zijn sokkel nies en een gemene trek in mijn rechterbeen. Het nieuwe jaar heb ik niet afgewacht, de dag daarna zag ik de zon vanuit mijn bed en besloot om het een paar dagen kalmer aan te doen.

Tot donderdag toen mijn vingers op het klavier de vorige rubriek doorspeelden. Beentrek, rechteroor suizing en de neusloop waren opeens verleden tijd. Met een gevoel van jaren jonger zette ik er fiks de pas in om mijn werk te hervatten.

Een geheim is aan zijn derde wending toe. In feite is het geen geheim meer want het stond in de krant.  Om het geheugen op te frissen, ook om het beter te snappen ga eerst eens hier langs daarna geef ik de andere versie’s weg

Devenez fan de ce Blog :