bouillabaisse

Geen van ons beide is een langslaper, behoudens af en toe een weekend als de klok een uur verder aanwijst.  Een paar dagen Franse regio, èèn week in een ander land of een tijd in het thuisland, het vergt altijd een extra portie energie. Om een rustige slaap te garanderen (en met de auto reizen) heeft ieder zijn oorkussen op de achterbank liggen. Bon, niet erg fraai om ermee voor de inschrijfbalie te verschijnen, maar ach, het zijn onze nachtverzekerde metgezellen, dus goud waard. Een derde gadget aan boord was mevrouw GPS, een dame die ons al eerder parten speelde.  

Naar goede gewoonte zitten we (meestal als enigste) om kwart na zeven aan het ontbijt, zo blijft er een marge over om een mooie lange dag mee te pikken. Bij de koffie wordt de dag nog eens doorgenomen. * Kijkes, Montmorin ligt even buiten het traject, zullen we daar beginnen*

Een bezichtiging intra muros is enkel toegangkelijk tijdens de maanden juli en augustus, wij namen graag genoegen met een rondgang buiten en het schitterende panorama.

Lady fortuna had ons tot dan toe gul bedeeld, ook niet te onderschatten was het droge, zonnige klimaat, 15 november had er alle schijn van om weer een beloftevolle dag te worden. Trouwens als het verkeer meeviel zaten we rond het middaguur op een terras aan de Loire.

Onderweg werd de strategie gewijzigd.* We houden eerst halt in Ambert, drinken er iets en kopen bij de bakker een broodje, ik heb voor vanavond een restaurant gereserveerd, ik wil absoluut niet met een volle maag aan tafel gaan.*  

Dus een bakker, een koffie en de dorpskern in vakwerk, voorts geen bal te zien. Naderhand bekeken was het niet zo een slecht idee.

Er lag nog 58 Km. voor ons open door godvergeten bergen en bossen zonder splendeur. Ik had  mijn bekomst gehad, de radio zondt geen golven meer door, cd’s thuis vergeten , nergens een ruïne te bekennen , verveling sloeg toe. *k’wou dat we eens iemand tegenkwamen*

Hoe vriendelijk en hoe allerliefst om mij op mijn wenken te bedienen.

Er is een groot verschil tussen steil en loodrecht toch als het om het laatste stukje (3.6 Km.) Montéé de Chazournes tot Aurec sur Loire gaat.

Wij bevonden ons op 818m. hoogte zodoende werd het 3.6 Km. aan een gemiddelde van 10,5% kronkelend dalen. Rover’s motor heeft dat karweitje weer prima volbracht, hij had ons net zo goed recht tot in de Loire laten duiken.

Blij haar terug te zien  en de uitbreiding te constateren van: l’Aigue Négre (4 Km.) - La Padelle (?) -La Gazeille (27 Km.) - La Borne (48 Km.) -l’Arzon (44 Km.) - Le lignon du Velay (hoera een broertje van 82 Km.) -l’Ance (69 Km.) -La Semène (46 Km.) 

Proficiat, bon travaille sinds ze moedersnest verliet.

Gelukkig als we waren over haar uitstekende gezondheid, besloten we daar op te klinken. Net die kleine braspartij hebben we nadien moeten bezuren.

In Saint Etienne liep het fout. De stad zelf moesten we noodgedwongen overslaan, daarom leidde madame GPS ons door gehuchten en voorgeborgten met een veelvoud aan rotondes, wat zij echter niet kon weten dat kerstmis in aantocht was en rotondes zeer geschikt zijn om  gordijnverlichting te instaleren.  Een heftruck aan weerskanten van de lantaarn in het middenperk en niemand heeft nog doorgang.  Schuifelend gingen kostbare minuten verloren , tot er een gaatje kwam waar we op goed geluk de afslag namen. *Calcul en cours, cacul en cours* haar lijzige stem klonk onverstoorbaar maar dringend. Echtgenoot kreeg het op zijn heupen, indien hij niet op eigen kracht het juiste spoor had gevonden had hij haar persoonlijk met zijn oorkussen gewurgd. Een zaak van  “goed overwint het slecht”. Bref een klein uur waren we kwijtgespeeld, als we voor het ging schemeren de Gorge de Loire wilden fotograferen was het racen tegen de klok.

 Chambles: men spreekt hier over “un Lieu Sacré” De kommen en kuipen in de uitgeholde granieten rotsen zijn een bron voor legendes waar dwergen huizen, en feeën, de duivel zowel als Heiligen, Sint Maarten en de Heilige Maagd. Op het eiland Grangent is nog steeds de stenen waskom zichtbaar waar Maria de luiers van haar kind waste.

 

 Rond de Gorge liggen er verscheidene dorpjes met uitkijkpunten met of zonder kasteel we liepen ze af in een record tempo. Hun namen zijn genoteerd, of de prentjes bij de juiste plaats past kan ik niet garanderen .

Om het gemakkelijk te maken ga ik beginnen met de sterkste herinnering: Lac Grangent , zijn barage en zijn kasteel.

 

Verrassend mooi was ook het kasteel de la Roche gelegen in een stukje Loire van St. Priest la Roche. De zinkende avondzon gaf de omgeving een spookjesachtige uitzicht. 

Om in schoonheid te eindigen op de valreep, St. Victor sur Loire. 

Ondanks het tè haastig verloop, blijven de indrukken onvergetelijk.

In Roanne wachtte het laatste hotel . 

Bij liefhebbers van gastronomie doet het een belletje rinkelen. In de jaren 60  deelde de guide Michelin aan 3 restaurants *** uit :Paul Bocuse in 1965 - de broers Haeberlin in 1967  - Jean & Pierre Troisgros in 1968 . Onder de familienaam “Troisgros” in Roanne zijn hun *** nooit in gevaar geweest. Jean overleed in 1983 en Pierre gaf de zaak over aan zijn zoon Michel. Nee hoor, het was niet in dat gastronomisch paleis dat p gereserveerd had (veel te prijzig) in 1990 opende zoon Michel brasserie ”Le Central” annex “Troisgros.” Dezelfde keuken zonder chichi, tirlantijntjes achterwege gelaten en in een modester interieur.  Budget voor een 3 gangen menu 30€.

  Enkele voorwaarden voor een verfijnde keuken : orgineel, verse seizoensproducten , smakelijke en lichte gerechten .

Als ik verklap dat het menu wat ik bestelde bestond uit : Vélouté potiron ( fijner van smaak dan pompoen) Fourme d’Ambert- kalfsmedaillon  graanmosterd saus, purée mixte aardappelen en polenta - Moelleux au chocolat, ijsroom -, dan vindt je dat er op het eerste zicht weinig originaliteit tussen zit, stuk voor stuk zijn het klassiekers, licht verteerbaar klinkt het ook niet, maar dan herken je gaandeweg de hand van een grote meesterkok. Van het begin tot het dessert zat er een perfect evenwicht in alle gerechten , kortom “un diner parfait!”

In Roanne was het eerste gedeelte observatie Loire afgelopen.

We bevonden ons boven aan de cirkel, hadden de départementen l’Ardeche , Haute Loire en Puy de Dôme achter de rug, reden sinds de dag voordien in Nr. 42: Loire, om daar nog even te verblijven en er een bijzonder kasteel uit de XIV.e eeuw te aanschouwen: château Goutelas. Bij aanschouwen is gebleven vermits er niet onmiddelijk een feestje te versieren viel,  we niet waren ingeschreven voor een stage of een seminarie en voor de verbouwing was de hulp van 2 Belgen niet meer nodig . 

“Le Château de Goutelas, un lieu privilégié de rencontre pour vos stages, vos séminaires ou vos fêtes de famille”

 Toch indrukwekkend.

Om het CMA cadeau (verteer voor onze rekening) af te sluiten opteerde we als laatste pleisterplaats voor Valence (Dép. Drôme. 26) 185km verder en 2 uur rijden tot Marseille. Voor de snelweg A7 te vinden moesten we door  het centrum van Saint Etienne. Prima ! Madame loodste de auto in de goed richting, maar nu was het p die niet had opgelet. Een afrit gemist. “Cacul en cours , calcul en cours! ” Ik dacht paniek in haar stem te horen en daarna bleef het onrustwekkend stil.  * Nu zal je je neus moeten volgen kameraad, ik zou het begot niet weten hoe hier uit te geraken.** Met de kaart, ik heb toch altijd nog een kaart bij de hand.* Juist, maar waarom stonden we dan opeens voor een bospad waar we niets te zoeken hadden? ” Calcul en cours!” Och, zij werd wakker, dat gaat slecht aflopen, in feite vreesde ik dat ze persoonlijk ging worden, iets in de aard als  *Si tu avance encore un centimètre, t’es mort, mon gars*  ging gillen waar ik het roerend eens mee was. *Rouler…4 km…* Zou er toch een compliciteit bestaan tussen die handen op één buik? Het deerde niet, niemand blijft onbewogen bij het uitzicht dat ons toevallig in de schoot werd geworpen. Mesdames et Monsieurs mag ik u voorstellen ” Le Mont du Pilat”. Van een dicht donket woud naar zonovergoten weilanden , van roestbruin naar eeuwig groen , van kabbelende beekjes naar zwarte schapen, van toppen naar dalen , een ongelooflijke diversiteit in een afstand van 100 500 000 cm.

P had zich met madame verzoend, ik hield mijn mond. Ook van verbazing, want kijk, zonder veel woorden leidde ze ons via het smalle pad tot in Bourg-Argental aan de grens van la Drôme. Werkelijk wonderlijk!

 

In 1999, onderweg naar Sète, bleven we een dagje rondhangen in Valence Valence een dagje rondhangen en hielden het voor bekeken.  

Zoveel jaren en een grote investering later heeft “la porte du sud” zich getransformeerd als een moderne, met open ruimtes , verkeersvrije brede winkelstraten en autoloze uitgebreide terrassen ( zie hieronder de 2 googlelaars ) , exclusieve restaurantjes en traiteurs. De Rhônestad leent zich uitstekend voor een ontspannen daguitstap, verwacht er echter geen noemenswaardige historische monumenten.

 

 Dat was het, de ogen hadden de kost verdiend. 

Maandag kwam  de shock, de werkelijkheid van haar toestand. Het gepeins vergeten kon in het centrum waar een zware week te wachten stond. Woensdag van 9h. tot 18h joelende kinderen, donderdag en vrijdag in dezelfde tijdspanne opbouw van mijn dada, zaterdag 9h. present, 10h waaide de poort open, een rustige geannimeerde voormiddag. 14h. La folie complet. Tussen de massa kwam er iemand naar mij toe die mij een verhaal deed waardoor de grond onder mijn voeten daverde( shock 2) 18h naar huis met een hoofd vol vragen, zondag  van 9h. tot 18h totaal oncontroleerbare situatie. Maandag congé. Dinsdag 14h. een dringend onderhoud met An & Valérie (shock 3). De week erna : mijn maatje nog sporadisch aan de lijn. * We zijn er binnenkort ( vliegreis 21 tot 28 december geboekt) * * Fijn, als je iets van playmo te verkopen hebt, breng maar mee voor mijn buurjongetje* Eerder deze week: telkens als ik haar belde had ik iemand anders aan de lijn, en dan op een avond haar man. Zijn verslag maakte mij ongerust. Er zijn prioriteiten in het leven, ipv met mijn man te vliegen neem ik zondag een naar Eindhoven. Niemand weet precies hoelang nog, maar ik neem geen risico, ik wil haar nu zien!

Ondertussen kartonnen vol wrakstukken gemonteerd, deze voormiddag een voorverkoop geregeld , les nerfs sous Haute voltage deze résumé van de laaste feiten getikt en subiet een stapeltje hemden strijken waar p geen weg mee kan.

Pour tous qui trouve du appétit dans ma bouillabaisse, je vous souhait un ” bon bout d’ang et à bieng tôt!”

Devenez fan de ce Blog :