bouillabaisse

Het huisje werd ingeruild voor een woonst, bij   nog wel. Altijd kraaknet en opgeruimd (op wat str..k en bedopmaken na) beschikten we over een overvloed van tijd. Wie daar de orde onderhoudt? Niet mijn zoon - al is de vroegere slordigheid hard geslonken - Marc compenseert dat met zijn kwaliteiten op culinair gebied en iedere gelegenheid die zich voordoet wordt er een feestje op touw gezet, dààr bij die mannen. 

…z’n vriend zorgt op zijn beurt voor de decoratie

Een afleidingsmanoeuvre om te komen to the point. Zolang deze handen leven, zullen ze werk zoeken en elders waren er handen tekort . Een fietstocht verwijderd laat ik het anker vallen. De kids, als er nu aan terug denk zie ik de betrekkelijkheid van iedere uitspatting van elk van hen in, dat hebben me de woensdagen geleerd. Maar geduld is niet van elastiek vooral als onredelijkheid de bovenhand krijgt en zijn de plooien weer glad gestreken, dan weet ik , beter dan wie dan ook: niks nieuws onder de zon en zie eens hoe de 3 vorige generatie meisjes (jaja, ook ons ma) op hun poten zijn terecht gekomen! Tussen het onderhandelen in goed werk verricht, Amen. P nam de kookpotten over en bracht mij  daarna naar Zolder.  

4 Jaar geleden en par hasard heb ik Ivan per mail leren kennen, later werden we maatjes op FB met afentoe een berichtje.  Hasselt is niet direct de stad waar je verloren loopt en na een verjaardagswens van hem, stelde ik een ontmoeting voor op een rustige sfeeravond in café café. Van zus vernam ik een andere novelty. In de tijd dat ze met haar 1ste man leefde had het koppel het huurhuis van Ivan en zijn vrouw overgenomen. Prima, dan gaan we samen. Naderhand werd Inge ingeschakeld, en zo waren we op weg voor een verkleinde skalden reünie. Aangetrokken tot love and peace ondertekenden Sophie en Charlotte uit eigen beweging het register. In de stad hing er kuermus in de locht en zachte warmtegraden, in de straten kwamen we Robrecht tegen, in het geleeg hadden Bea en Ivan al post gevat en later dronk Gil ( uitbater ) een pint mee. Het gros van die mensen had ik in geen eeuwigheid meer gezien, fijn, in de oude doos zaten nog veel verdoken verhalen. Zonder er erg in te hebben vorderde de avond in een geanimeerd gekeuvel naar de vroege uurtjes. Ooit doen we dat nog eens over!

Er bleven nog 2 dagen over en 2 bezoeken : Maroesj en Jetje. Elk van de twee in een niet zo’n opperbeste gezondheid, daarentegen beide zijn concurrenten in vechtlust en moed. De tijd zal uitwijzen of de wens van Jetje - in het voorjaar met haar zussen naar Marseille sporen - zal uitkomen.

Maroesj zag er pronter uit dan dat ik vernomen had, gisteren klonk het enigzins anders maar morgen of volgende week zal ze weer staan als een boom, zo ken ik haar.

Devenez fan de ce Blog :