bouillabaisse

Er zijn geen zekerheden meer. Begin van de week had ik de dag nochthans goed voorbereid, de achtergebleven str..k lag weer netjes in de kast, daarna een afspraak met de oogarts èn een restje tijd over om rustig naar het centrum te wandelen, om aan de wekelijkse opruimbeurt te beginnen.Na een uurtje was dat ook weer klare kees , en huppa daar stond ik moederziel voor een probleem. Keuze te over, daar niet van en voor de meisjes had ik al beslist maar de jongens, ze zijn in de meerderheid en zo baldadig.

De schatkamer verbergt 2 vervaarlijke citadelles waarvan één niet compleet is, ridders van verschillend alooi, mankementen hier aan daar aan de constructie en geen kogels voor de katapult. Geniaal, laten ze zich hiermee maar uitleven, benevens een unieke kans na het kerstevenement staat het onderwerp te koop op de braderie. Ik heb alvast geen greintje affiniteit met dat ding en de katapult staat op den dop. Owee onozelheid, nog voor ik was gezeten op mijn rechtvaardige rechterstroon vlogen de figuurtjes in alle richtingen, erger, tot in de kerk op een gesluierde bruid. Mits ik staande stond hield ik die houding aan, vanuit de hoogte toornen dwingt respect af.. dacht ik, dus *Opraaaapen!*   Geen reactie, hoe kon het anders, de anders zo onschuldige troniekes liepen aan tot hoogblozend, de concentratie lag uitsluitend op het slagveld. Wat wordt het buigen of barsten, maar voor ik boog pakte ik op goed geluk er een paar bij hun kraag *Alors?*

 Acht, nee tienmondig *c’est pas moi!* * Jules, ik zie dat de katapult nog niet uit je handen is geweest, voor jou en de anderen, regel 1: oprapen wat op de grond valt, is nog altijd van toepassing, et on se calme, zoniet ruim ik de troep op.* 

  Meer kon ik niet eisen, het thema leende zich niet voor vrede, iets anders hield mij wel bezig: indien ik dinsdag aan een verlofdag zou vasthouden en woensdag om 10 uur begin, vinden de midweek kinderen en ik een hoop puin, en wat kapot is trekt aan als een magneet voor totale vernieling, bijgevolg niet verkoopbaar.  * Val, ik kom morgen een uurtje terug om orde op zaken stellen.*

Ondoordachte beloftes uitbazuinen en z’n gevolgen.

Had p me niet de boodschap doorgegeven dat we dinsdagnamiddag naar de opticien gingen? Onder de 20 minuten marcheerpas kwam een aannemelijk pleidooi tot stand.

*Voila, dat is de situatie, van af je thuis komt gaan we voor die bril ..*

*Leg het voorschrift …*

*Oejoei, het voorschrift, waar heb ik dat gelaten???*

* Ga je me nu geloven dat mijn geheugen vies spel speelt, black out, vergeten, verloren what the heck, ik vind het niet*

Ik kan iedereen verzekeren dat als de benen in gang komen er zuurstof in het brein vrijkomt, plots wist ik dat het wicht verzuimd had mij terug te roepen.

Komt niet goed.. onbewust van mijn verdenkingen overhandigde ze mij vriendelijk de paperassen.

Gieterig trots toonde ik het velletje, waarna mijn gemaal meteen de wenkbrouwen fronste.

* Heb jij om oogdruppels of om een bril gevraagd?*

*Euh? *

In een  perfecte verstandhouding - die ons soms overvalt - sloten we een deal: ik ging het avondmaal voorbereiden, hij deed de weg nog eens over om het euvel op te lossen. Trouwens , de auto bleef voor de rest van de dag in de garage, hij had werk meegebracht.

Werk, het (werk)woord kan hier bijkans ingelijst worden. En te bedenken dat er geen nieuwsbulletin voorbij gaat of er wordt over crisis en recessie gedramd, terwijl er bij hij en mij vacatures vacant blijven. We kijken uit naar een eremedaille van Sarko. Anderzijds, dinsdag klonk het zoet muziekaal, het uurtje ludo was gevrijwaard.

Met slechts een wuifje naar het meisje achter glas en de hoop ongehinderd de zaak rond te krijgen startte ik met de burcht . Buiten verwachting viel de reparatie mee, de rots is zoals een rots moet zijn, stevig en oninneembaar en voor de bijhorigheden beheers ik de knepen van het vak. Het bruiloftsfeest had minder geleden, alleen, er lagen ontelbare bloemmetjes over het tapijt gestrooid .

En nu komt de waarheid! Gezeten op het tapijt was deze sexagenaire boeketjes aan’t maken . Bof, waarom mij druk maken over waardigheid, niemand zag mij en als het moet kan ik mij wel gedragen hoor, kijk maar!

Merci Inge.

Neerhurken verloopt vrij vlot, rechtkomen gebeurt in etappes, dus bleef ik bivakkeren toen ik Valerie op de trappen hoorde. Niet verbaasd, geen fou rire, nee ze kwam simpel naast me zitten. *Kan je morgen de ganse dag hier zijn, Laure is er niet, ze heeft daarnet aan de telefoon vernomen dat haar vader dood is*  Dat kwam aan. *Maar wist ze dan dat hij ziek was, waren ze niet vorige week in Parijs?* * Hij was niet ziek, Elisabeth* * Iets met het hart, een ongeluk?* Ze veert recht en verdwijnt, . Het woord zal hier nooit worden uitgesproken, je voelt het wel, dat heb ik vorig jaar gemerkt bij de raadselachtige dood van Indigo’s papa, er moet wat tijd voorbij gaan eer de werkelijkheid omfloerst vrijgegeven wordt. Ondertussen zat ik daar als een standbeeld , en evengoed helder genoeg om te beseffen dat  ze daardoor na vijven in de penarie kwamen te zitten. *Val, ik blijf !*

Een verstandiger beslissing had ik niet kunnen nemen, 36 stuks uitgelaten jeudig volkje werd ingeschreven, likkebaardend  om voorgoed komaf te maken met het fort. Een tumult zonder weerga, een kabaal van jewelste en ik overdrijf niet eens, want Valerie die zich acht trappen lager met de kleuters bezig hield, kwam mij dringend verzoeken om de tafel op te ruimen * zelfs de kindjes die naast mij zitten versta ik niet meer*

Woensdag. 09.00h

Onder een waterspuit hervatte ik le chemin qoutidiens. Een plastiek regenbeschermer deed zijn best om mij te ontzien, maar hiertegen was niets opgewassen. In het centrum was het warm en droog met toch her en der voorzien van enkele opvangbassins. Met zulk een hondenweer verwacht men normaal een mininimum aan opkomst, niet waar, 86 kwam er er opdagen wel verspreid over de hele dag. Om de intensiteit iets draagelijker te maken, krijgen Valérie (Laure) en ik iedere woensdag gezelschap van, mijneer lego, een leesmoeke, een verantwoordelijke voor le centre airé, een stagiaire en een spel deskundige. Toch blijven er handen te kort. Vermits het bleef drashen was een buitenspel uitgesloten en dat werkt irriterend op de kinderen.

De feestelijke aangelegenheid stond op tafel, het tapijt voorbehouden voor chalets Suisse in houtblokken . Een koppel 4 jarige kreeg er zin . De kerk werd opgeeist als bunker. Vanzelfsprekend zonder orgel of tabernakel en indien die klok niet stopt met luiden dan wilde die vuistjes wel een uppercut verkopen aan de toren.

 Let nu even op, wars van popes en Rooms gezind zijn, heb ik respect voor Godshuizen, de bouwstijl, het verleden ervan ook een pittoreske dorpskerk wil ik wel appreciëren en aan nodeloos vernielen een grondige afkeer.

*  Désolé les gars mais je (ne) suis pas d’accord* Had ik mijn les goed geleerd, had ik niet kei koelbloedig opgetreden? Wel, de maroufelkes stonden steviger in hun schoenen, terwijl ik mijn schitterende discours afstak sneuvelde het plastiek glasraam. * Hop vooruit gaan jullie met de blokken spelen en laat de meisjes met rust.* Goed, onder meisjes nu - de dankbare - sloten we een samenzweerderige alliantie, de opbouw verstreek in perfecte harmonie, de trouwerij kon beginnen.

De bruidegom was verdwenen zonder chapeau buse en sjerp.Verdorie de vlegel had hem gegapt en bij de Zwitsers verstopt, dat had een van de meisjes ontdekt. Het was nog alleen een kwestie om hem te recupereren. Een schermutseling tussen de stouterik en het meisje was het aanknopingspunt van mijn 1st serieuze aanvaring met een kind sinds mijn negenjarige loopbaan in het centrum.

Zonder mijn stem te verheffen vroeg ik hem 2 maal om het figuurtje terug te geven, maar het opdondertje kreeg door te schreeuwen op die wellicht thuis altijd zijn zinnetje. * Laatste keer, geef het nu, zoniet haal ik Valerie erbij* ( wat betekent, de ouders worden verwittigd en er kunnen, als zijn gedrag niet betert, eventuele maatregelen genomen worden) Hij voelde de nattigheid maar een publieke afgang was ei zo na nog erger, dus wierp hij het figuurtje recht naar mijn gezicht. Hij heeft me niet geraakt, dus vroeg hem kalm om het op te rapen en in mijn handen te geven, maar ook dat was niet naar zijn zin, dat was het moment dat Val moest tussenbeide komen . Pas op woensdag  de 22ste ( we zijn even onderweg ) zal ik zien of hij nog terug komt en of de ouders zich vinden in de klachten van Valerie. Om 6 uur zocht ik naar mijn regenjas toen Val mij tegenhield *Viens là que je t’embrasse, et 1000 fois merci!* Mille fois, wie bied meer?

Vieux Port woensdag 9 november 2011. Foto uit La Provence.

 Nu ga ik een klein koffertje inpakken en vroeg slapen want ik kan geen pap meer zeggen.

Donderdag ben ik weer present, Houthalen , Puy-En-Velay, Roanne en Clermont-Ferrand , valt er iets te vertellen dan laat ik dat weten, maar alles op zijn tijd. Het komt wel goed!

Devenez fan de ce Blog :