bouillabaisse

 Uitgeblust of ontstemt, ze heeft er vandaag weinig zin in, de tooi. Moi foi, tant pis, eindelijk kon ik me op het werk gooien dat was achtergelaten voor kabouterkes die weeral niet kwamen opdagen, een avondje bloggen mag ook nog eens.

Kriskrassen , van onderwerp afwijken, er geen lijn in houden, is een tweede natuur geworden. Daar moet ik en iedereen het maar mee doen.

Marie, de stagiaire, was ziek. Was het net die Marie die mij vorige donderdag op de braderie had aangesproken. Ze hebben het nu op de dieren gemunt, 4 wolven, de zwarte beer een panter , wat schorpioenen… hoeveel slangen heb je achtergelaten? (12)  ah, met wat geluk vind je nog de helft terug, en toch heb ik de zaak in de gaten gehouden zoals je mij gevraagd hebt.

Vastberaden om een gesprek onder 4 ogen met Val los te peuteren sta(m)pte ik maandag centrumwaarts. Ik hoopte dat zij het was die ik als eerste tegen het lijf liep zo moest ik haar niet van achter haar pc-werk vandaan lokken. Het kon niet beter. Ze maakte net aanstalte om het kantoor van An te verlaten toen ik binnenkwam.

-We hebben de playmo aan de kant gezet, en voor deze week het thema “Magnétique” bedacht , dus spelen en bouwdozen voorzien van een magneet.-

-Hmm, ja en waar staan mijn spullen?-

 Samen gaan we naar beneden.  

We zien elkaar wel bijna dagelijks, maar er is nooit kans om eens duchtig van gedacht te wisselen.

- Je weet dat de uren die ik hier ben graag opoffer om het de kinderen aangenaam te maken. Maa aar met het gedrag van sommige heb ik een probleem. Herinner je , je de scéne onlangs met Philo nog?

3 Klasgenootjes (10 jaar) en ik spelen samen een spel. Ik geef de uitleg, laat hen een paar keer oefenen en leg er de nadruk op dat observatie en snelheid de meeste kaarten opbrengen. Philo verliest en barst in tranen uit.

- Niet erg meid je hebt recht op een revenge -

Ik probeer nog ‘t een en ander “geen drama toch” ” Colombe, huil jij ook als je verliest” “non” etc . Innerlijk zat er ergernis.

- Val, kom jij dat hier eens oplossen-

La douce, zij kan het, streelt troostend over haar rug , zegt dat het meisje een makkelijker spel mag kiezen, waarna de zakdoek verdwijnt.

Ze foetelt, trekt het spel helemaal naar haar toe en wint, uiteraard! De 2 anderen geven schouderophalend op ik klap de doos dicht en geef haar een standje. Met haar donkere karbonkels kijkt ze me vrank aan en antwoord ”c’est moi qui doit gagner, moi et personne d’autre. ”

 - En Leila die alleenbezitster wilde zijn van het prinsessenkasteel en een paar belaagsters wandelen stuurden  met” attention je vais le dire à ma maman( Laure) elle est là.”

Mijn soort van pedagogie is de hare niet, ik ben plutôt carré et direct, niet de boekjes maar het leven hebben mij les gegeven, ik heb geleerd van bedrogen emoties, en werd beloond met oprechte gevoelens en vanuit dat oogpunt hanteer ik die regel, autonoom opgebouwd, maar sluit daarom een ander standpunt niet uit .

Het recentste krenksel hield ik voor het laatst. - Iemand heeft weer toegeslagen tijdens mijn afwezigheid - ze knikt bedroeft - krijgt dat delict een gevolg?-

Het persoontje, was met wat geluk, betrapt daarbij waren de ouders meteen coöperatief. Bon travail. Dan volgt een tip voor astrante gevallen: begin met “je suis pas d’accord.” - Ja goed en de rest mag dus ik zelf verzinnen? - Het was ernstig bedoeld maar zo kwam het niet over. Och ik trek mijn plan wel.  Ik bleef achter bij de puinhoop, waarvan meer dan ik had vermoed ontbrak, toen Laure verscheen.

Of ik , uitzonderlijk, op woensdag de hele dag kon bijspringen en de andere dagen , tot Marie op weer krachten was, van 14h to18h afhaling van school incluis.

Woensdagdochtend commandeerde de hersenen mijn benen, ik had er geen zin. Een voormiddag is altijd precair om het pand te verlaten,  met een blik coca en een sandwich op het vaste uur dacht ik het wel uit te houden. Met een viertal jongens rond een geldspel geschaard was de opdracht dragelijk. Ergens, kwart voor twaalf voelde ik een lichte verslapping maar nog geen alarm. Een vijfjarige had mij al een tijdje in de mot.”Tu peut pas mourir t’es trop jeune” Wat had hij gezien, had hij iets gemerkt nog voor ik het wilde toegeven, of bezit hij biezondere gaven? 

Na de middag , hetzelfde spel maar nu met een groep meisjes. Mijn pion kwam terecht op de meest gegeerde plek van het bord, grootmoeder liet mij een erfenis na van 250000€. Nina haar financiën daarentegen zagen er niet zo rooskleurig uit. “Allé we delen ma belle, d’accord?”

Als de bel gaat fluistert ze nog vlug in mijn oor “tu es de gauche?” Verwacht ze iets van François Hollande ?

De dag had opgebracht en opgewekt wuifde ik ” à demain” naar de collega’s maar werd tegengehouden door Val. Morgen voormiddag komt de levering ! Yeuu, visioenen van massaal sorteerwerk doorkruisten de nacht, maar vooral wegens de nakende deadline voorzag ik geen ruimte meer voor extra uren kinderopvang.

_____________________________________________________________________________________________________

Van al die lettertjes werden gisteren mijn oogleden zwaar, het zondagavond babbeltje verschuift naar nu, een nieuwe week.

Het was een ladingske wat verzegeld te wachten stond, mààr (norme) 9 kartonnen.  Nieuwigheden, alleen maar topspul , dingen die nog niet in onze rekken staan, bovendien kan ik 9 tafels presenteren van wat nog nooit vertoont is. Tevreden, ja!

 

_____________________________________________________________________________________________________

Terug naar ginder.

Hier stonden de fietsen al die tijd werkloos in de garage, zelfs een beetje in de weg, daarom verhuisde we ze stuk voor stuk terug naar de purpere heide. Na de regendagen durfde ze weleens schuchter te voorschijn komen, liet s’morgens en s’avonds dauw aan de takken kleven en  liet in het gras zompige voetsporen na. Eekhoorntjesbrood schoot ieder ochtend uit de vochtige grond en daar tussenin was het ideaal fietsweer. De gewaarwording van ” de eerste keer” had mij nog niet helemaal overtuigd. Met de 2 dames had ik gemerkt dat klimmen mij beter afgaat, maar ook al verleer je fietsen nooit , roderen was in ons geval aan te raden. Van molenheide tot Houthalen school was het begin - heen en terug 14km - waarvan 10km op een geasfalteerd treinspoor tussen dennen, berken en eiken, geen bochten of opwaartste kracht.

Onlangs, enfin 4 jaar geleden, bracht ik een koppel Marseillais mee naar België en ik herinner mij nog de opmerking van France, toen we met hen van stad naar stad en van dorp tot gemeente reden zonder een noemenswaardige grens te ontwaren, Vlaanderen leek compleet te zijn dicht gebouwd , tenminste zo kwam het bij haar over, ook dat de huizen netjes en lineair naast de straten lagen alsof er geen plaats meer over was. Ik had daar toen geen antwoord op.

De benen eenmaal gesmeerd reden we meer en verder (kakelnest Lena achter op het zitje) en zo pedalerend heb ik kunnen vastellen dat er achter dat rechtlijnige er nog een groot overschot aan oasen te ontdekken valt, un village peché mag je niet verwachten dans le plat pays (qui est le mien.)

Voettochten - voornamelijk op het domein -werden zeker niet verzuimd. Kleuter wil de everzwijnen voeren, de resten brood zijn uitgedeeld aan ganzen een lama en een paar struisvogels eer we terplaatse zijn. - eikels lusten ze graag, kijk naar de blaren van dìè boom, dan kan je zakken vol rapen, niet die met de naaldjes. Waarom hebben die geen eikeltjes? Ja hoor juffertje zit, tot ze slapen gaat, met duizenden vragen. Vermoeiende confrontaties. Maar pienter is ze ook, een anekdote: schoonzus beheerst het Nederlands behoorlijk , toch vergist ze zich wel eens. Lena, F en ik stonden op het terras voor het huisje. “Kijk daar is vake hij eeft iets aan de and!” Lena, onderweg, draait zich abrupt om ” welk probleem heeft vake dan?” Schoonzus verbeterde zelf haar zin ” tis in de hand”.

Devenez fan de ce Blog :