Waar was ik nu gebleven? had net zo goed de hoofdtitel kunnen zijn , maar ik hou het netjes. In kleine lettertjes wil ik echter toegeven dat ik- door bouillabaisse een tijd stil te leggen-een risico heb genomen, zoveel indrukken die zijn opgeslagen maar in de hersenkamer met warrige sprongen naar boven komen. Daarentegen, groenten en fruit hebben daar geen last van, stipt volgen ze de seizoenen op en zo zien we op dit moment de vijgen naast de druiven liggen. Net als een vijg is mijn memoire rijp om de recentste belevenissen los te laten, en al schrijvend komt het vervolg van de vorige kroniek wel weer op zijn plaats terecht.

De echo van de lachsalvo’s zweeft nog in huis en de stad nu het hier stil is, een teken van een succesvolle halve week.

Behalve een brutale landing was de vlucht Charleroi -Marignane sereen verlopen. P vondt een uurtje vrij om hen op te pikken en dumpte hen, met het codenummer op zak, aan de inkom, om daarna zijn dagtaak te volbrengen. Het was 13h. In een oogwenk werden de herfsttoestanden vervangen door lichter zomergoed en flaneerden we naar een plaats die - het kan niet anders- door Déesses ooit is gecreërd: le chalet du Pharo.

Bleue was het water, bleu was le ciel! Genieten dus van het uitzicht, een glaasje frisse wijn en veel blabla. ( de onderstaande foto’s zijn 3 dagen  later op het middaguur genomen )

Des calemars frits

 

Om de appetijt van het welkom diner op te wekken kon er nog een voettocht op de corniche tot aan Vallon des Auffes makkelijk bij.

 

Het maakte niets uit dat we met z’n allen vroeg uit de veren waren, elk gegeven moment moest benut worden, dus bij het avondschermeren lieten we ons verleiden voor een mojito op la cours Estienne d’Orves onder de blote hemel.

 In een verdere buurt kan het gebeuren dat de nacht grimmig en boosaardig zijn intrede doet maar aan de Vieux Port  zagen we alleen maar magic.

De volgende dag was in z’n geheel om bil en been spieren te trainen. Te beginnen met de vismarkt …

… aan de andere kant betoging …

… een stap verder rust en vrede..

.. een bocht naar links, van Napoleon III stijl…

 

…naar luxe appartementen gebouwd na bombardementen in 1943, met eindeloze eettentjes..

 …  begon de hemelvaart in het doolhof van steegjes en trappen in le Panier ..

Indrukken opdoen en lichaamsmassage mocht nu een adempauze krijgen op een terras waar mediterreaanse gerechten werden aangeboden met aangepaste wijn.

 Heilige stilte op het domein van La Vieille Charité

…  even eerbiedig zijn bij La Major…

… back to town via l’Hotel Dieu..

….naar de geuren van exotische kruiden en vis in het Afro-Arab stadsgedeelte: le souk.

Woensdag heeft een verhaal. P kan en mag wekelijks een halve dag récup opnemen, meestal dinsdag of woensdag. In de weersvoorspelling gaven ze voor de midweekse dag de hoogste temperatuur-28° -dus kan ik het niet nalaten om er een picknick uitstap voor te organizeren, het zou St pons worden.  Het weer zat goed, alles was klaar maar p had de avond ervoor onvoorzien veel laptopwerk mee naar huis gebracht en buitenlandse telefoons te verwerken gekregen. Twijfelachtig zei hij binnenmonds, maar bel morgen maar in de voormiddag. In feite belde ik 2 maal, het noodlot wil dat ik enkel het 1ste had opgeslagen: “ik weet het nog niet” ” en vanavond dan?” “jaja!”.

Fluks begeven we ons naar de stad, kopen een sandwich en nemen bus 60 naar de heuvel waar Notre Dame dag en nacht over ons (k)waakt.

Van 800m hoogte kan je zowel de stad als la grand bleue tot de verste uithoeken bewonderen , adembenemend. En dat was wat mij overkwam. Zware verhalen vertellende deden we de toer. Op het moment dat de 2 meisjes achter mij liepen maakte ik een verkeerde slikbeweging .Hhhuugg, de adem was afgesneden. Soeurette , die daar blijkbaar ervaring mee had, greep mij bij de beide schouders terwijl ze haar knie in mijn rug stompte, en nòg een keer plus een paar goei kloppen erbovenop. Ik kon me niet verdedigen en onderging het geweld weerloos. “Mijhhhg versluuggkt” kon ik tenslotte uitbrengen.”Oooh ik dacht dat er een stuk stokbrood in je keel was blijven steken” Stokbrood is al een kwartier verteerd weet ge dat!”  Inge had stomverbaasd toegekeken, het hele schouwspel ging lijken op een dramatische comedie, want daar begon sis haar gegiechel overgaande in door de knieën zakken en kletsnatte wangen. Aanstekelijk hoor. Désolé Bonne Mère!

Nochthans

Naweeën

 

Het 2de gesprek met p werd mij later in de schoenen geschoven “Ja, ik kom naar huis rond 13h, nog even nakijken en we kunnen vertrekken.”

In mijn hoofd hadden we nog de ganse namiddag , dus wat is er relaxer dan een zeteltje met zicht op zee? Antwoord: l’équinoxe aan la plage Borély. 

Met een zee van tijd en een massa skalden-afleveringen (Inge was er klant) bleven we daar geruime tijd plakken. Koffie en wijn volgde elkaar op zodat elk om beurt de sanitaire afdeling opzocht. Het moment dat ik mij uit de zetel hees wilde het kussen moeilijk lossen. Pech was die dag mijn metgezel, ik had namelijk de hele namiddag op een kauwgom gezeten . Je kan dan beter meelachen, lachen is een force, zolang het niet uitlachen is.

Bref streep eronder, ik was rijp om de bus naar huis te nemen zo kon ik mijn gedachten afleiden op het vooruitzicht naar St Pons.

“Hallo, ben je al lang thuis?” “Ja, en ik vraag me af waarom ik ben thuisgekomen” “Wat bedoel je?” Voilà, het laatste gesprek had - zoals het meermaals voorvalt -de vlucht genomen en dan ben ik niet schuldig. Maar het kwaad was al geschied, dat feest ging mooi niet door. Manman, zonder het te beseffen had ik in één klap 3 slachtoffers gemaakt. Bon, dan zet ik  de plastieken dozen buiten op de tafel , zei ik. Er werd gegniffeld. Wel ja, waarom er geen buffet van maken, hij voelde de humor komen. Mijn gezicht vertoonde niet één lachspier, maar als de buik van je man gaat schudden , je zus met haar hoofd op tafel ligt te snikken en de pas verworven gast haar gelaat in haar handen verbergt, kan je beter van tactiek veranderen. Tisgodgeklaagd !

Tenslotte werd het erg laat door de DVD van Martignargues na jaren weer eens boven te halen en gingen we moe gehikt en gesnikt naar bed.

Vanzelfsprekend deden we het de volgende ochtend kalm aan en stond er alleen Le Chalet du Pharo op het programma waarna ik mij naar het centrum haastte voor 2 stonden braderie. De laatste avond eindigde met een ijsje in L’ estaque.

Bay bay Bonne Mère

Au revoir Pharo

Aufwiedersehen les 2 forts

Vrijdag , nog voor dageraad, reed taxi p hen naar het vliegveld. Het uitweiden, het uitvoerig in beeld brengen (met kiekjes uit een dik dossier “Marseille”) heeft de bedoeling hen te voorzien van foto’s die met een scherpe lens en een  statief zijn genomen, de plaatsnamen warmen het geheugen op.

____________________________________________________________________________________________________

Besançon.

De streekgerechten waren uitstekend, de matras van het bed bultig en hard.

Onderweg: On a voulu voir Vesoul , on n’a pas vu Vesoul. Op een kruispunt nabij de stad stonden we oog in oog met een vers gebeurd ongeval. Een seconde later stonden we geklemd tussen een ambulance en een politiecombi. Te lang, veel te lang, lieten ze ons wachten maar net niet lang genoeg om te moeten meemaken in welke toestand ze de persoon of personen uit het wrak haalden. De goesting was over . Het Jura landschap zorgde voor de compensatie.

Het ritueel samenkomen verlichtte de vermoeidheid bovendien mocht Lena een dagje spijbelen en betrokken we de eerste dag met drieën ons Molenheide huisje. Èèn akkefietje hadden we echter over het hoofd gezien, de matrassen van de molenheide bedden zijn met een zeil overtrokken (voor eventuele diverse ongelukjes) maar afgepeigerd als we waren sliepen we als rozijnen.

Paddestoelen, p had zijn verlangen ze weer te vinden niet hardop uitgesproken, maar hoopte stiekem op een bescheiden oogst.

 Het was een frisse vochtige ochtend toen ze op pad gingen, Lena en hij, binst ik de koffers uitpakte. Na een kleine afwezigheid pronkte p met 4 stevige boleten in zijn hand en de kleuter had kabouterstoeltjes gevonden.

Midweek nam schoonzus haar bungalowtje in bezit. De schoolplichtige kwamen zwemmen, ravotten , kibbelen en bleven eten, maar geen dag bleef het droog. Tot na een miezerige dag een heldere maan zich liet zien, het voorteken van een mooie zaterdag.

Zaterdag 10 September.  Een bezoek aan Antwerpen was reeds lang vast gelegd, in eerste instantie als een treinreis. Wil het toeval dat Marc en Sven die dag een dito plan hadden opgezet, en het niet eens een bezwaar was ons mee te nemen: zus, Miek en ik. Handig, zo werden we comfotabel tot aan de deur bij Hilde afgezet. Behoudens het nieuwe appartement bezichtigen, en a supper by candlelight had de jongste nicht nog een closule voorzien: Antwerpen per fiets verkennen. La lune had ons niet misleid, het was een heerlijke zonnige zaterdag.

Afgezien van mezelf waren de 3 andere ervaren wielrensters, vandaar dat ik een weinig opgelucht was mijn kunnen te testen tot aan den dam, niet ver dus. Meteen ook een aangename verrassing. Het treinstation Antwerpen-dam onderging  in 2005 een grondige renovatie.

Park Spoor Noord is wellicht het meest bekend. Het oude spoorwegemplacement werd vernieuwd tot een prachtig en groot landschapspark. Het is een plek om te sporten en te spelen, te lopen en te fietsen en in de zomer te picknicken met familie en vrienden. De twee speelfonteinen en de avontuurlijke speeltuinen zijn toppers bij de kinderen. In de zomer komen Antwerpenaren van uit de hele stad hier genieten. Of hoe een vergeten buurt nieuw leven werd ingeblazen.

Kers op de gateau het oude station herbergt nu een(open) restaurant met ongelooflijk veel mogelijkheden. De fiets werd gestald en de pizza’s verorberd. In mijn hoofd zag ik similaire gebouwen in Marseille, open voor zulke projecten, en bedacht eens bij de Mairie aan te kloppen. Een foto vergat ik te nemen , deze komt van tinternet Hilde, het was meer dan de moeite waard.

Een ander familielid verwachtte ons aan de stadsschouwburg op een plein waar mij de naam van ontgaan is.

Belangrijker is dat ze er waren en we ze gevonden hebben.

Hilde (paarse rug) zus (bruin gevlekte rug ) de fietsen, Lies (en face) haar man en Miek.

Hoe de rest van de dag verliep is voor morgen. The Borgia’s komen op TV bezoek.

Devenez fan de ce Blog :