bouillabaisse

Een blanco septembermaand op papier, maar in werkelijkheid gebeurde er nogal wat.

 Zondag 25 september. Trafic fluide - lichte donzige wolkjes - probleemloos traject, maaaar zo ontzettend eindeloos en uitputtend.

 De lome zak “vermoeidheid ” hing de volgende dag nog op het corpus. De beste manier om slapheid te bestrijden is -naar mijn menig- het fenomeen ontkennen . Overingens had ik geen kans om aan een rustpose te denken, het centrum had de datum van mijn terugkeer duidelijk genoteerd.

“Oké” zei ik “binnen de kortste keren ben ik bij jullie.”  Het lijstje lag in kortschrift op de tafel , verbaal klonk het indrukwekkender: dubbel zoveel inschrijvingen in vergelijking met vorig schooljaar, bijgevolg , handen tekort, 13 & 14 oktober, braderie en dè lading paletten, door mij te sorteren, in aankomst. 

Arrrg, er ontstond kortsluiting in mijn kop , hoe had ik die braderie data over het hoofd kunnen zien , het bezoek van mijn zus en haar vriendin valt er midden in, èn het centrum èn mijn gasten had ik mijn aanwezigheid toegezegd. Fijn dat je als vrijwilliger mag onderhandelen en dan kwam kwam er het volgende uit de bus: donderdag 13 oktober beloof ik aanwezig te zijn vanaf het moment dat de deuren om 14h opengaan  tot de stormloop geluwd is en komen de meisjes ons misschien zelfs een bezoekje brengen. De vrije woensdag zal voortaan tot een voormiddag worden beperkt, daar tegenover krijg ik dinsdag de ganse dag vrij. 

De vuurdoop heb ik vorige woensdag met moeite doorstaan. Vier uren met diverse leeftijdsgroepen in constant geroep, gegil en gekibbel tussen tafelvoetballers doorbrengen, is niet meteen geschikt voor mijn leeftijd. Echt waar, voor één keer dacht ik het circus op te geven. Ik gaf mezelf een duwtje en gisteren -er kwam weer een troep opdagen - met een beetje aanpassing, lukte het wonderwel.

Zondag 4 september. Ahja, zo was de voorspelling “fris en regenachtig.” en zo mocht het zijn, een beetje koelte was welkom na de lange kleffe weken hier, maar niet overdrijven svp. Het druppelde reeds bij het vertrek en even boven Avignon stond de autoroute onder water, een accindent veroorzaakte 3 rijen stapvoets verkeer met kilometers bouchon tot ver achter Orange . Het tijdverlies was niet in te halen bovendien , het goot over de ganse Franse hexagone, “vitesse reduite à 90/h”

Plannen kan je maken, zoals een stop in Arbois (Jura) en een dageinde met overnachting in Besançon (Doubs) maar de weerstoestanden laten zich niet dwingen dus je past je aan. Vertraagd door de omstandigheden profiteerde we van een poosje droogte voor een bliksembezoek aan Arbois. Te snel, daarom werd het stadje toegvoegd op de lijst:  een omweg de moeite waard.

Arbois.

Nauwelijks 50 km verder sijpelde een restje bui over Besançon. Maar zelfs … en ondanks, de hoofdstad van de regio Franche-Comté bekoorde ons uitermate. Ze straalde rust uit. Grijsblauw, gecombineerd met créme steen, qua architectuur leken diverse gebouwen een relatie te hebben, waarschijnlijk is dat een reden om van Frankrijk te houden, zijn strenge streekgebonden regels die dorpen zowel als steden aanlokkelijk maken en dan mag het van mij wel wat slordig en armetierig overkomen, Belgenland kan hier een puntje aan zuigen.

Tot zover het eerste luik. Met sis en Inge de volgende dagen in het verschiet en bijkomende engagementen zijn de dagen voor 90% leuk bezet.Vanaf 17 oktober verwacht ik een ”back to normal life” en zal Henri wellicht kreunen onder het beeld en woordmateriaal dat ik hem ga voeren.

Devenez fan de ce Blog :