bouillabaisse

Bij het eerste ochtendgloren hingen ze in de lucht, weg van de zon, terug naar de kilte.

Hoe de week verlopen is: boeiend, prettig, spannend, leerrijk en intens. Ieder dag was een programma voorzien van diverse activiteiten, aangepast aan het weer en de kinderen.

Vorige woensdagochtend om 9 uur: 4 haltes bus tot aan de vieux port, 10min. wachten op de metro, 2 haltes aankomst St Charles, 20min wachten op de shuttle naar Marignane, 25 min later net op tijd om hen op de overloop toe te zwaaien “moooeeeke, ik kom seffens”

Het trio had een ontbijt overgeslagen, een snack in de brasserie van de vlieghaven leek sympa,ha,ha. Nochthans “lekker weertje buiten, kunnen misschien al naar ’t strand gaan?” “Mais oui, pas d’ souci, papa vertrekt op ‘t kantoor rond 12h, een half uurtje later zijn we thuis, de koffers kunnen nadien worden uitgepakt et vous allez vous régalez.”

Het eeuwige succes speeltje dat zelden gaat vervelen.

Lena , alleen maar vertrouwd met zwembaden, kijkt voorlopig de kat uit de boom.

 Alle maten en gewichten, van strak tot slapjes.

Een watercentrale in opbouw

Ook met broer erbij, tot daar en niet verder.

Nog een poging..

De centrale wacht op water, waar dient dat gietertje anders voor Lena?

Wijfelachtige start, op het einde van de middag zwierde ze driest met een volle gieters de centrale plat . Lena had het warm(e) (zee)water (22°) uitgevonden.

  Elke morgen rond 8uur, vake naar het kantoor, de 2 langslapers nog horizontaal, bleef er een uurtje over om aan het ontbijt samen het dagprogramma door te nemen.

10 uur: iedereen uiteindelijk in ‘t gareel voor een goed gevulde dag

De vismarkt aux vieux port

Indrukwekkende monstervissen

Paardenmolen op de cannebière

Gratis oversteek van een eindje vieux port met de ferry boat.

Honger en dorst worden opgelost op een terras in de lommer van de platanen (Pharo) met een groot bord ” calemars grillés”  2 glazen witte wijn en frisdrank.

Stoeiende Mistral maakt het zeewater iets woeliger en in de hoge golven kan Noah zijn hart ophalen…..

..en ook Lena beleeft er pret aan.

De spatten op de lens komen vanzelf.

Vrijdag was het enkel tot het middaguur feest, en na de middag platte rust voor Lena om tegen de avond fit te zijn.

Met bus 83 naar Parc Borély. Lena laat piepen!

Karting

Poseren

zo’n uitdaging laat hij niet voorbij gaan

 Na een verpozing terug met de bus naar huis.

 Het kleintje deed een tukje terwijl Noah de Noordpool exploreerde

Skeletten van dino’s worden nu opgegraven.

Noah was met 2 wensen naar hier gekomen en één daarvan was 2 jaar oud: in zijn leeftijdsgroep een confrontatie met een stiertje aangaan.

Na de afwas reden we richting Fos-sur-mer.

De kaarten waren gekocht maar nog geen kat in de arena, daar rekent het lunapark dus op.

Noah wordt opgeblazen…

ready..

…uh, niet eenvoudig

ha, soms lukt het

tussentijds zat Lena op de draaimolen.

Het begon te schemeren als we op het zitje plaatsnamen. Stiptheid kennen de zuiderlingen niet, kwart na negen werd half tien, de spotlichten floepten aan en het spektakel kon beginnen. De eerste, tweede en derde ronde was vanaf 18 jaar en ouder, les habitué. Bij eentje moest men trachten ringen rond zijn hoorns te werpen , de volgende kreeg de naam le facteur, omdat hij 3 brieven op zijn rug geplakt had die diende verwijderd te worden en voor de laatste was het de bedoeling hem in la piscine te krijgen met op elke hoek een plastiek stoel waar iemand verondersteld werd onbeweeglijk te blijven zitten. Gewillig zijn die beesten niet, voor de jonge kerels is behendigheid, snel reageren, en lenigheid beslist noodzakelijk. De facteur en de ringstier lieten een grappig schouwspel zien door de jongens naar alle kanten op te sturen of over de schutting te laten springen, uiteindelijk was het de stier die won. De derde was eerder impertinent, 3 keer vloog hij zelf over de schutting ( toeschouwers op eigen risico ) en stampte met dampende neusgaten zijn poot in het zand. De stoelen waren zijn eerste doelwit. Ik herinner me niet meer of er meerdere meisjes in de spel meededen, maar voor onze neus werd een meisje door de stier uit het zwembad gegooid , en kwam in het zand terecht. De driesteling heeft haar even goed tussengepakt eer ze gered werd. Haar kleren waren gescheurd en ze zag lijkbleek toen ze de arena verliet. Als voorzorgsmaatregel zijn de hoorns beschermd, maar wat met de hoeven? “Plus de peur que du mal” hoorde we door de microfoon, maar No wachtte af tot hij de taille van de volgende categorie stier had gezien… en sprong in de arena.

Iets te laat op de knop gedrukt maar je ziet nog net zijn elleboog, zwarte t-shirt en zijn lange haren.

Nu over de schutting springen

el buli druipt af

 Lena kijkt toe (dappere broer)

Fijn, zaterdag voor iedereen wat langer slapen , het was nodig na een late thuiskomst van die spannende avond

Na de middag samen boodschappen gedaan, daarna de picknickmand ingeladen en weer onderweg naar de rotsenkust van la Côte Bleue

Er is niets aan te doen, Mistral zal hier repetitief een rol blijven spelen . Doch, Noah rotsvast ook als een strakke deugeniet hem, en ons beetneemt.

ça décoiffe

toch vrij woelig, die zee

zout, zand en wind = plakkende haren

Op zoek naar krabbetjes

Noah’s 2de wens: krabben vangen

Met een zelfgemaakte vislijn

Hebbes..

Rustige plek uit de wind

….was hier

De tijd vliegt met zoveel activiteiten , zondag was het de beurt aan parc Pastré

in de broek hijsen

klimmen

klauteren

slingeren

3 X heeft hij het parcour afgemaakt….

..met een oververhitte kop en content dat in Marseille een verbod niet geldig is.

Maandag: Verdorie, veel bewolking , en toch .. het pradostrand was voorzien, het zij zo!

Deze keer ging Mistral zich in ons voordeel bemoeien na amper 1 uur had hij de wolken naar België geblazen.

De wind was warm en heimelijk, je voelt het verbranden niet en we waren bovendien (onverantwoordelijk) zonder zonnecrème vertrokken waar Lena die nacht de dupe van was.

Om 02.00h stond Sophie aan mijn bed “mama, Lena gloeit van haar haarwortels tot aan haar tenen, ik denk dat ze koorts heeft” Een lauw bad en een zalfje kalmeerde haar voor de rest van de nacht , wel bleven we de volgende dag uit de zon.

Laatste avond: een afscheidsterras aan de vieux port.

Mojitos, hmmmm

Bye bye Marseille. Tot in September iedereen.

Devenez fan de ce Blog :