bouillabaisse

Awel ! Gaan jullie nu eens vlug beslissen of die charmante, goede, lieve en gefortuneerde zanger een Belg mag worden?

Hier malen ze erom. Ze zijn ze hem liever kwijt dan rijk. Er doen zelfs grapjes de ronde”oh, le cerveau quitte le pays.” Een ander soort volk betreurt het openlijk en beweert dat grootmoeders met hun kleinkinderen geen enkele voorstelling willen missen. Aan jullie nu, om een petitie in te vullen.

Mooier om naar te kijken zijn de vele amandelbomen die nu in volle bloesem staan. Jaarlijks vul ik mijn vazen binnen en buiten en maak er een lente terras mee.   

Een ander tuinier verhaal speelt zich momenteel af op mijn werk.

In september is het drie jaar geleden dat we werden voorgesteld aan Michel .Hij was de eerste mannelijke vrijwilliger in ons midden. Terwijl ik hem de hand drukte herkende ik hem meteen. Wat maanden ervoor, vertoefde ik op het strand, afwisselend badend, lezend en gapend naar de bonte menigte. Een magere man, niet zo jong meer, in een piepklein zwembroekje, en een witte krullende haardos trok nogal de aandacht. Hij rende over het zand met een soort pistooltje waar hij balletjes mee afschoot die drie kleine meisjes in zijn kielzog, moesten vangen voor ze de grond raakte. Het was vooral zijn ongewone uiterlijk en de turbulentie die hij veroorzaakte, die bij mij naar boven kwam toen ik hem daar zag handen schudden.

Goed, Michel ontpopte zich snel tot onmisbaar element. Als wij, de naschoolse opvang de meeste dagen rond half vijf begonnen was Michel al uren doende. Hij was het opperhoofd van de speelafdeling. Geen spel stond er in de rekken waar hij de regels niet van kende. Hij leerde ze allemaal van buiten. Erg handig voor ons, we kwamen soms een uurtje vroeger, en hij deelde zijn kennis met France en mij. Na een poos was iedereen(ook de kinderen) gewend aan zijn uiterlijk( zomer én winter in short, T-shirt en naakte voeten in teenslippers) Een ander kenmerk was zijn zwaar slisaccent . “Ze viens zouer!”

Michel werd het manusje van alles: plat op zijn buik leegde hij derfputjes, herstelde alle elektriciteit mankementen, en was de titaan in het sorteren van LEGO.

Zijn meesterwerk was de hof. Op de binnenplaats, tegen de Zuidermuur begon hij vorig jaar op een strook van 15m lang en 4m breed te spitten en te zaaien. Kasseien werden versjouwd, om een rotseffect te krijgen, en een pad in twee helften te delen. Zijn voorliefde ging vooral uit naar groenten. Tomaten courgettes aubergines, en een variëteit aan kruiden. Er werd vaak gezegd dat ze toch geluk hadden met deze drie vrijwilgers. Michel op kop, France neemt alle herstelwerk mee naar huis (gescheurde gordijnen van de theaterzaal, nieuwe tafeldoeken zomen voor een volgende manifestatie etc.) en ik, bloemschikken, Belgische keuken binnenbrengen . Wij zijn met ons drieën vooral veel beschikbaar

Op het einde van elk schooljaar wordt er van ons een evaluatie verwacht. Onze vriend - die na een hele tijd – wat spraakzamer was geworden verklaarde met vaste stem, dat sinds hij zijn familie(vrouw en zonen) in Canada had achtergelaten, het centrum nu voor hem zijn ware thuis betekende.

 Deze foto nam ik in de hoek van de tuin in aanleg.

Half januari, na een maand verblijf in België, had ik met France zoals altijd, afspraak op de hoek, voor de verdere trip naar de ludo.

“Weet je dat ik Michel als sinds een maand niet meer gezien heb” zei ze.

Na wat vragen te hebben gesteld, kreeg ze te horen dat hij zijn telefoon niet opnam en ze niet wisten waar hij was, terug naar Canada waarschijnlijk. Als een pitbull die aan het achterste van geheimen ruikt, wilde ik op mijn beurt informatie. Vage uitleg.

Nu, een week of twee geleden tijdens de braderie, ging ik een pafpauze nemen in de tuin.

Het onkruid stond enkelhoog, wat jammer nou.

Het vervolg is geraden mijn handen jeukten, maintenant je m’appelle Michelle.

Vrijdag, bij het opruimen van een papierberg in de woonkamer vond ik een lijst van telefoonnummers, lang geleden gegeven aan alle medewerksters. Ik griste het vodje en toetste het GSM nummer van M. Het antwoordapparaat gaf me deze mededeling. “Gelieve geen boodschap in te spreken, dat kan voor mij problemen veroorzaken.” Amper uitgesproken, en daar stond ik met open mond en een gloeiende   hoorn  in mijn handen, ik drukte af. Weer op adem probeerde ik nogmaals en kwam op zijn vast nummer terrecht. Verdorie, ik moest hem toch vragen wat hij er van vond dat ik zijn oeuvre overnam. Ik zou het vreselijk vinden indien er iemand in mijn zaken ging woelen.

Ik probeerde nog ettelijke keren .Niemand thuis.

Dus gisteren vertrok ik om LEGO te sorteren -beurrk - en deed het relaas over de bizarre boodschap. De uitleg ergens  bleef in het midden zweven, alleen  wist men zeker dat hij niet terug kwam, minder exact waar hij was, streep erdoor.

Devenez fan de ce Blog :