bouillabaisse

Trouw aan de wekelijkse gewoonte om een berichtje te laten, dacht ik het dit maal even uit te stellen. Het heeft geen pas om leuk te zijn met een ongerust hart!

Het gaat ondertussen beter met mijn schoonbroer Gido, en kan ik opgelucht verder zwetsen.

Word weer snel de oude, Ko!

Ondertussen zijn jullie aan het afkoelen, en sudderen wij verder.

Waar konden we nog verfrissing vinden? Tijdens de vakantiemaanden is de Provence overspoeld met toeristen die allen*oververhit*in zee liggen.

P. herinnerde zich het plekje, dat hij enkele maanden geleden ontdekte in Roquefavour.

Het was het proberen waard.

Ook de vislijn mocht mee, samen met de stoeltjes, een tonnetje water, en een boek was dat alles wat we in de auto laden .Loeiend warm was het, en daarom verkozen we, bij aankomst, wadend het lange stuk af te leggen. Het was weer een tijd geleden dat we er waren, en het viel op hoeveel het waterpeil gedaald was.

Het “strandje” stelde weinig voor. Een hoopje keien waar we onze stoeltjes neerzette, en verder alleen de heerlijke rivier, het getsjirp van krekels en kwakende kikkers. Philippe vertok met goede hoop, een eindje verder om in het diepere gedeelte zijn kans te wagen. 

Ik zat pal in de zon, en verdeed mijn tijd met iedere vijf minuten, languit in het water te liggen, en dan weer enkele bladzijde om te slaan. Verbluffend was het, om weer de ervaring te beleven van écht koud water. Zelfs de koude douchekraan hier, voelt lauw aan.

Veel vroeger dan ik verwacht had, kwam mijn man zijn eerste buit tonen. Een grootkop!

Het is een zilverkleurige veel voorkomende riviervis, en eetbaar op de koop toe.

Om dit exemplaar te bemachtigen had hij er eerst een kwart uur over gedaan om een krekel te vangen. Vissen die bijten in vleesachtige spullen zijn smakelijker, heb ik geleerd.

En de tweede volgde even later. Nu werd het ook voor hem hoog tijd om onder water te gaan want hij leek gevaarlijk rood aan te lopen.

We hadden onze halve maaltijd bijeen gegaard, en volgens Philippe stond er iets verder een bosje met watercresson in de beek. 

Met mijn kodakske ben ik toen verder getrokken. Ik vond het, proefde, en vond het oké!

Maar ik wilde nog meer ontdekkingen doen. De bedding met keien werd stilaan meer zanderig. Ik voelde mijn voeten dieper zakken en moeilijker los komen. Meer naar de kant toe, dacht ik.

Vergissing, mijn plastiek schoenen werden van mijn voeten gezogen, en elke stap maakte een donkere wolk in het heldere water. Weg wezen!

Mijn schoenen vond ik niet terug, ook al had ik ter plaatse geen stap verzet.

Een pijnlijke terugtocht over de ongelijke keien, en met veel gebaren en uitleg kreeg Philippe op afstand mijn verhaal al te horen.

Nu ik geen schoenen meer had voor in het water, moesten we terug langs de kiezelweg. Door de dorre hitte, ook al was het 17h, stapten we die drie kilometer als in een woestijn.

Omdat het pad parallel liep met de rivier lag, was het aan de rechterkant verrassend groen, links dor en troosteloos. Een groepje patrijzen liepen een eind voor ons op, en verdwenen even later in een weiland. Braamstruiken met massa’s bessen stonden naast de kant met een knoestige eenzame perenboom er tussenin.

Kijk, we hadden nu een lichte zomermaaltijd verzameld, later, in de herfst, gaan we naar huis met patrijs, braambessen en stoofperen.

Devenez fan de ce Blog :