bouillabaisse

“Het zeewater heeft 31°

Dat was de hoofdtitel van de plaatselijke krant zaterdag. Niemand kan zich herinneren dat zoiets eerder al is voorgekomen.
En ja, de hitte is er ook nog steeds 37° in de schaduw en voor de nachten houden we het tussen de 25° en 27°.Zaterdag ochtend vertrok P. na een lange afwezigheid, weer eens met een boot(je) zeewaarts. Via Mado heeft hij contact gekregen met een visser. Het was nog duister toen hij vertrok met zijn gerief. Ik wachtte met ongeduld op de visjes die voor een uitstekende soep kon dienen. Iets voor het middaguur kwam hij thuis. Gloeiend warm was het op dat uur, maar geen buit! Drie visjes had hij weten te vangen, die hij goedmoedig aan Gerald had gelaten. Het bleek een klein bootje te zijn, ruim voor één persoon, met twee werd het krap. Ook zijn hengels waren véél te groot, om ze uit te gooien had hij de lengte en de breedte van dat schuitje nodig. Bij de minste beweging schommelde het ding heftig en daarom zat hij uren stil te wezen op een hard bankje. De volgende keer neemt hij een kussen mee en laat hij zijn materiaal - waar hij in zijn zeemanstijd flinke kanjers mee ving-thuis. Van de prachtige zonsopgang had hij genoten en ook van de koele ochtend en de stilte op het water. Toen de temperatuur naar 36° opliep en beekjes onder zijn pet rolde vond hij het welletjes. Het was maar een begin, hij leerde dat als er iemand een vis van 600gram vangt, het onder alle vissers als “buitengewoon” beschouwd wordt.

 Mado, Marie-Antoi(nette) en France, drie medevrijwilgers waar ik  tijdens dit verlof een afspraak mee had. 
Nette was het die ons deze zondag, samen met echtgenoten had uitgenodigd.

In het sociaalcentrum van Endoume, - waar ik in de ludothèque enkele dagen per week graag mijn tijd doorbreng -, ben ik met 60 jaar, de jongste. France is 5 jaar ouder, Nette is de 73 gepasseerd, en Mado is er 85. Het buitenhuis van Nette bevindt zich in Grambois (Vaucluse) .

 Jean en France waren hier iets voor tienen, en Mado pikten we op bij haar thuis.In een gekoelde auto reden we iets meer dan een uur tot het aangegeven adres. En dan ervaar je als kustbewoner hoeveel warmer het is in het binnenland. Geen zuchtje wind, alleen de brandende zon. Geen wonder dat de meeste mensen een zwembad bezitten. Ook Nette en Maurice .

Nog voor het aperitief lagen we in het water. Mado voorop. Ongelofelijk, ze zwemt als een rat.

In feite wist ik dat al, want ze vertelde ons dat ze iedere ochtend, het hele jaar door, haar toertjes maakt. Tijdens onze afkoelingspoging, werd door Nette op het terras de aperitief klaar gezet, en trok Maurice met een boel ingrediënten, naar een stenen BBQ, in de schaduw onder wat bomen. Een enorme pan werd op het vuur gezet, klaar om een Paella te laten trekken. De moeder van Nette, die in Marseille in de nabijheid van haar dochter woont, verblijft tijdens de zomermaanden ook in Grambois. Ze is 93 jaar. Fris gekleed, en zeer helder van geest. Neen, ik had niet de indruk tussen de derde leeftijd te verblijven. Het was een erg aangename dag!

Toen we Mado tot aan haar huis brachten, waren ontmijners net klaar met een bom onschadelijk te maken. Ze lag daar al sinds de laatste oorlog, en ook wij hebben daar enkele malen gezwommen deze week. Waarschijnlijk word dat morgen voorpaginanieuws.  

Devenez fan de ce Blog :