bouillabaisse

Het midzomerfeest had ons een flinke wandeling bezorgd, maar onze verwachtingen lagen hoger voor vrijdagavond.

We hadden een idee dat de grote volks toeloop van twee dagen eerder, wel nadelig zou zijn voor het feest in “le panier”

Maar verwachtingen pakken soms anders uit, tot onze grote verbazing liepen de smalle straatjes vol, het was daar een golvende mensenmassa.

Het oudste gedeelte van de stad wist weer te scoren met hun diverse culturen die door elk muziek genre vertegenwoordigd werd. Door de geuren van Aziatische en Afrikaanse keuken en de felle gekleurde kleding was een avond in een ver land niet ontdenkbaar.

Al bij de start was ik ontroerd door een Corsikaanse groep. Deze groep immigranten, heeft een belangrijke plaats in Marseille.

Hun dialect is onbegrijpelijk, maar door het vuur dat in hun ogen blonk, en met enkele flarden”LIBARU CORSICA” begreep ik hun verlangen naar onafhankelijkheid.

Een loze droom, dat is tenminste wat ik er van opgestoken heb.

Samen met een grote groep fans voelde ik mij aangesproken door hun ijle stemmen, die - zo stel ik me voor - over de bergen van hun eiland naar de zee galmen. I muvrini kan ik uren beluisteren, en deze jongens hadden hun stemmen met nieuwe woorden. Na Marseille, zou het nog een plek op de wereld zijn waar ik van weet dat ik er me thuis zal voelen.

De terrassen zaten tjokvol, en net als vorige keer, stonden er om de 2 meter BBQ stelletjes met uitsluitend halal vleesspiesjes en platte kruidenbroden. Achter elke hoek een ander thema. Arabische muziek, reggae, ritmische Afrikaanse roffelaars met dansers, en elk van hen had hun culinaire specialiteiten .

Philippe werd wéér herkend.

Iedereen die op pensioen is, en geen studerende kinderen heeft zou dit ooit eens moeten meemaken .Vooral de diversiteit van nationaliteit, en kleur maken het sfeervol. We kwamen terecht op één van de drukste kruispunten en daar waren de toeschouwers in twee verdeeld. De ene helft keek-samen met ons- naar een gekleurde reggaeband , de andere keken naar iets anders. Plots een luid geschreeuw. Frankrijk had zijn tweede doelpunt gescoord.

De feestvreugde was ten top. 

Op het grote podium nabij “la veille Charité” was de grootste drukte. We drongen verder tot we een behoorlijk zicht hadden. Een bekende rapband uit Marseille, (IAM) spuwden zonder hakkelen in een moordend tempo een stroom woorden uit. Niet het soort muziek waar ik me zou voor verplaatsen? Maar dit was super.

Ze waren minstens met acht, een trompetist inbegrepen. Stomverbaasd, zagen we een gigantische mensenmassa springen, wuiven en meezingen. Ik heb daar bewondering voor . Snel praten zonder te ademen, en het klopte allemaal. 

Een meisje met een zwarte vlecht naar achter gebonden, die voor mij stond, reikte net onder mijn kin. Ze had een kladboek in haar handen en een rode vetstift. Terwijl er niemand stilstond, (ook zij niet) speelde ze het klaar de groep te schetsen. Ik kon haar gemakkelijk volgen over haar schouders, en moest vaststellen de vergelijking perfect was. Ongelofelijk!

Verder op onze wandeling dronken we bij Afrikanen rum met exotisch fruitsap en namen we een schaapsspies bij een Marokkaan. Het was één swingende wereld samen aan het feesten.

Weeral hoopte ik: “trek me uit de Vlaamse klei”

En het vuilnis?

In de oude stad, met de afgebladderde luiken, en volle waslijnen, wat het zo typische maakt, was er niets te van te merken. Op de terugweg, in onze buurt, werden de bergen hoger.

In het weekend, leek me, zou er zeker geen oplossing komen voor de al 2 ton vuilnis, verspreid over tweederde van de stad.

Zou Kuifje er al iets over gehoord hebben?

 edgar Hermans a dit : en in België gaan we ook beginnen aan de festivals, met op kop Couleur Café in brussel, en 4 dagen Werchter. En wat Marseille betreft: lees zojuist in de Knack WE dat er diverse tentoonstellingen ‘ombres’ lopen , tt 8 juli. oa met grote kleurrijke hoeden boven de (zit)banken op de promenade…ziet er leuk uit; zet eens een foto op je blog

Devenez fan de ce Blog :